Aktualności

Z głębokim żalem przyjęliśmy wiadomość, że 21 grudnia 2025 r.  zmarł dr hab. Ryszard Stankiewicz, prof. UZ - historyk wychowania, pedagog i pedeutolog, wieloletni nauczyciel akademicki związany z zielonogórskim środowiskiem akademickim.

Prof. Ryszard Stankiewicz pełnił funkcję m.in. prodziekana Wydziału Pedagogicznego WSP (1999-2001), kierownika studiów i studium podyplomowego oraz kierownika Zakładu Historii Wychowania. Był uznanym specjalistą w zakresie historii wychowania i problematyki zawodu nauczyciela, autorem ponad 70 publikacji naukowych, haseł w Encyklopedii pedagogicznej XXI wieku oraz leksykonie ZNP, promotorem rozpraw doktorskich i aktywnym uczestnikiem życia naukowego. Za działalność naukową i dydaktyczną został uhonorowany licznymi nagrodami i odznaczeniami państwowymi oraz resortowymi.

Dr hab. Ryszard Stankiewicz, prof. UZ (1935-2025)

Dr hab. Ryszard Stankiewicz, prof. UZ z wykształcenia historyk wychowania, pedagog, pedeutolog, związany z zielonogórskim środowiskiem akademickim od 1974 r. Urodził się w 1935 r., przeszedł drogę zawodową w charakterze nauczyciela na wszystkich szczeblach edukacji: w szkolnictwie podstawowym, średnim i wyższym. Doktorat uzyskał w 1975 r. w Instytucie Historii na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, a habilitację w 1992 r. na Uniwersytecie Pedagogicznym w Moskwie, po odbyciu stażu w rosyjskiej Akademii Nauk Pedagogicznych.

Pełnił funkcję prodziekana na Wydziale Pedagogicznym WSP (1976‑1978), kierownika studiów zaocznych (1985/86), kierownika studium podyplomowego (1986‑1988) i kierownika Zakładu Historii Wychowania (1992‑2005). W latach 1996‑1999 był członkiem Rady Wydawniczej WSP, a następnie Zespołu Redakcyjnego „Dydaktyki Literatury” (2000‑2004). Był specjalistą w zakresie historii wychowania, znawcą problematyki pedeutologicznej związanej z oczekiwaniami wobec nauczycieli, sytuacją kadrową szkolnictwa i jej uwarunkowaniami w różnych okresach historycznych - ze szczególnym uwzględnieniem czasów powojennych. Jego domeną były badania na temat kształcenia, dokształcania i doskonalenia nauczycieli oraz statusu prawnego i pozycji społecznej tej grupy zawodowej.

W jego dorobku naukowym o charakterze historyczno‑pedagogicznym znajdziemy ponad 70 publikacji, rozpraw poświęconych dziejom i roli zawodowego ruchu nauczycielskiego, jak również różnym segmentom szkolnictwa. Autor haseł w jubileuszowym leksykonie poświęconym ZNP i Encyklopedii pedagogicznej XXI wieku. Wypromował trzy doktorantki, był recenzentem jednej rozprawy doktorskiej. Uczestniczył w blisko czterdziestu konferencjach naukowych, poświęconych sprawom oświaty i wychowania, systemom szkolnym, reformom edukacyjnym, zawodowi nauczycielskiemu, kształceniu i dokształcaniu nauczycieli, spuściźnie wielkich pedagogów oraz tradycjom społeczno‑pedagogicznym ZNP.

Za działalność naukową i dydaktyczną został wyróżniony nagrodą II stopnia Ministra Oświaty i Wychowania (1974), nagrodą III stopnia Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki (1976), nagrodą za pracę pt.: ZNP w Polsce Ludowej w latach 1944‑1948 przyznaną w ramach Konkursu Historycznego ZNP (1976), nagrodami II stopnia Rektora UZ w latach 2003 i 2005. Ponadto otrzymał Złotą Odznakę ZNP (1965), Złoty Krzyż Zasługi (1975), Srebrną Odznakę dla Zasłużonego Popularyzatora Wiedzy TWP (1972), Krzyż Orderu Odrodzenia Polski (1985) i Medal Komisji Edukacji Narodowej (Wydział Nauk Społecznych Uniwersytetu Zielonogórskiego (1971‑2021). Tradycje i teraźniejszość, red. E. Bartkowiak, Zielona Góra 2022, s. 41-42).

źródło: Instytut Pedagogiki UZ, Wydział Nauk Społecznych UZ